Spreading Positivity Gujarati Blog

 દયાળુ સ્વભાવ એ વીકનેસ નહીં સ્ટ્રેન્થ છે ધણા લોકોને એવું લાગે છે કે સ્વભાવ દયાળુ હોય તો તે એની વીકનેસ છે, પણ એવું નથી. દયા ક્યારેય વ્યર્થ નથી જતી. હું જાણું છું કે દયાળુ બનવા હિંમત જોઈએ, પણ મને એ પણ ખબર છે કે ભારતીય નાગરિકો તરીકે આપણામાં એ હિંમત છે. આપણે દેવ-દેવીઓથી અનંત આશીર્વાદ પામેલા છીએ. તાજેતરમાં, મેં ફોન પર એક જાહેરાત જોઈ હતી તેમાં આપત્તિઓ, અચાનક મૃત્યુ અને પરિવારને સુરક્ષિત બનાવવા માટે વીમા, મ્યુચ્યુઅલ ફંડ, બેંકિંગ સુવિધાઓ વગેરેના મહત્વ વિશે બોલીને શરૂ થઈ. આ બધું જરૂરી છે, પરંતુ મને વિચાર આવ્યો, શરૂઆત નકારાત્મકતાથી કેમ કરવી? સકારાત્મકતાથી કેમ નહીં? જીવનમાં જે થાય, આપણે બધા સુરક્ષિત રહેવું ઈચ્છીએ છીએ. જો આપણે સમજદારીપૂર્વક રોકાણ કરવાનું શીખીએ તો વધુ સારું અને સુંદર જીવન જીવી શકીએ. એ પછી વિશ્વમાં સકારાત્મક લહેરો ફેલાય. મારે ઘણી વાર કુટુંબના તહેવારોમાં જો કોઈ કાળો ડ્રેસ કે સાડી પહેરવા માગતો હોય, તો ચોક્કસ કોઈક વ્યક્તિ તરત કહી દે કે “આજે ઘરમાં કેટલો શુભ પ્રસંગ છે, કાળા કપડાં કેમ પહેરી રહ્યા છો?” ઘણીવાર મને વિચાર આવે છે કે વર્ષો જૂની માન્યતા માટે નાની બાબતોમાં એટલું મોટું પ્રતિક્...

 તમારા હક્ક અને માન-મર્યાદા માટેનો સંઘર્ષ જ્યારે આપણે વ્યક્તિની માન-મર્યાદાની વાત કરીએ, ત્યારે તેનો અર્થ એ છે કે આપણે એકબીજાનો સન્માન કરવો જોઈએ. માન-મર્યાદા એટલે પોતાના માનવીય અધિકારો પર સમાધાન ન કરવું. આજના ઝડપી જીવનમાં અને સોશિયલ મીડિયાના આકર્ષણમાં ફસાઈને આપણે ભૂલી ગયા છીએ કે આપણા હક્કો શું છે, આપણી મર્યાદા શું છે અને માણસ તરીકે આપણે કઈ મૂલ્યો માટે ઊભા છીએ. આપણી ઊર્જાનો મોટો ભાગ આપણે સરખામણી, ઈર્ષા, નકારાત્મકતા અને અનેક અચેતન ગુનાઓમાં વેડફી દઈએ છીએ. એક નાનું ઉદાહરણ લો. દરેક બાળક, સામાન્ય હોય કે ખાસ જરૂરિયાત ધરાવતું, તેને નિર્દોષતા, ઉષ્મા, સુરક્ષા અને પ્રેમનો અનુભવ કરવાની તક હોવી જોઈએ, જેથી તે દુનિયાની સુંદરતા જોઈ શકે. પરંતુ આજકાલ તેમને નાની ઉંમરે જ સ્પર્ધાની દોડમાં ધકેલી દેવામાં આવે છે. નિર્દોષ બાળકોને અનેક સામાજિક ફરજો પૂરવા મજબૂર કરવામાં આવે છે, અને કેટલાક કિસ્સાઓમાં તો તેમની સાથે ક્રૂર વર્તન થતું જોવા મળે છે. સમય સાથે, માણસોની માનવતા સંભાળવાની ક્ષમતા ઘટી છે, અને ગુસ્સો-હતાશા એટલા વધ્યા છે કે માનવીય ક્રૂરતાનો અંત દેખાતો નથી. પોતાને માટે ઊભા રહેવાની અને મર્યાદાપૂર્વક જીવવાની ભાવ...

 સાચા અર્થમાં મુક્ત થવું એ એક અંતરાત્માની યાત્રા છે મુક્ત થવું, એ શબ્દ જેટલો સરળ લાગે છે, પણ તેનું પાલન કરવું એટલું જ મુશ્કેલ છે. આપણે જ્યારે જંગલમાં દોડતા પશુઓને જોઈએ, ત્યારે કહીએ: “વાહ! શું જીવન છે, જંગલમાં મુક્તપણે દોડી શકે છે!” તેઓ કુદરતના ભાગરૂપે પોતાની જવાબદારીઓ નિભાવી રહ્યાં છે, પણ શું આપણે માનવો કે આપણે મનુષ્ય તરીકે મુક્ત છીએ? વાસ્તવમાં, આપણે જે સંસ્કૃતિ અને તંત્ર રચ્યાં છે, તે આપણે કુદરતી જીવનમાંથી દૂર લઈ જઈ રહ્યા છે. એક બાજુ આપણે વિકાસ કહીએ છીએ, પણ બીજી બાજુ આપણે એક “કૉન્ક્રીટના જંગલમાં” જીવવા મજબૂર થઈ ગયા છીએ. હાલમાં હું એક વૃદ્ધ મહિલાને મળી, જેમણે વર્ષો સુધી શ્રવણ તકલીફો સહન કરી છે, પણ આજે તેઓ પોતાની ઈચ્છાથી શ્રવણ યંત્ર પહેરીને સૌની વાત સાંભળી શકે છે. 91 વર્ષની વયે પણ તેઓ કહે છે: “હવે પણ જીવવાનું ઘણું બાકી છે. હું દરેક ક્ષણ માણી રહી છું એ માટે ભગવાનનો આભાર.” આ છે સાચી ફ્રીડમ. જીવનની પરિસ્થિતિઓને સ્વીકારીને જીવવું અને આત્માને બંધનમુક્ત રાખવી. મારા વાંચન દરમિયાન ભગવાન શ્રીકૃષ્ણના એક ભક્તની કથા વાંચી. તે સ્ત્રી દુઃખમાં હતી – પરિવાર અને આર્થિક તકલીફોથી ઘેરાયેલી. એક દિવસ જ્ય...