આશા એ જાગૃત સ્વપ્ન છે…

 આશા એ જાગૃત સ્વપ્ન છે…

મારી તમામ સકારાત્મકતાની શરૂઆત મારા સપનાથી થાય છે. કોઈક નવું કરવાનું, કંઈક સારું સર્જવાનું. કેટલાંય વખત એવું થાય છે કે હું બાળકો માટે ઇવેન્ટ્સ ઓર્ગેનાઈઝ કરવા માંગું છું, મારા વ્યવસાયમાં વિસ્તૃત કાર્ય કરવા ઈચ્છું છું, પુસ્તક લખવા અને પ્રકાશિત કરવા માટે આતુર થઈ જાઉં છું, યાત્રા પર જવાનું મન થાય છે, તીર્થયાત્રા કરવા ચાલી જાઉં છું, કે પછી કંઈક એવું નવું અને વિશેષ કરવાનું મન થાય છે જે મારે માટે રોમાંચક હોય, જેમ કે ફિલ્મ બનાવવી હોય, નૃત્ય કરવું હોય, કે પછી બોક્સિંગ જેવી ફિઝિકલ એક્ટિવિટી કરવી હોય. આવા અનેક કાર્ય છે જે મને આનંદ આપે છે.મારું સર્જનાત્મક બનવું ક્યારેક મારા આસપાસના લોકોને પણ પ્રભાવિત કરે છે. ખાસ કરીને મારા પરિવારજનો, મિત્રો, કે વ્યાવસાયિક જોડાણો. તેઓ ક્યારેક મજાકમાં પૂછે છે કે ‘મૅમ, તમે કેટલાં સપના જુઓ છો? અને કેટલાં પૂરા કરવાના ઈરાદા છે?’ હું સીધો જવાબ આપું છું: ‘હું આ દુનિયામાં એક ઉદ્દેશ્ય લઈને આવી છું. આ એક જ જીવન છે, અને મારામાં જે કુશળતા છે તેનો શ્રેષ્ઠ રીતે ઉપયોગ મારે કરવો છે.’

મારા બધા સપનાં સાકાર ન થાય, પણ હું પ્રયત્ન તો જરૂર કરી શકું છું. સફળ ન થાઉં તો પણ શીખી શકું છું.

મને વિશ્વાસ છે કે રોજ એક નવું જાગૃત સ્વપ્ન હોવું જોઈએ અને એ પણ તેજસ્વી આશા સાથે, જે તમને તમારા મનગમતા કામોમાં ખુશી આપશે.

એક વખત ડોક્ટર્સ ડેના દિવસે, મેં એક કોલેજની મુલાકાત લીધી જ્યાં સ્ટુડેન્ટ્સ BMM અને BMSના ફાઈનલ યરમાં ભણી રહ્યા હતાં. મને ત્યાં ‘કમ્યુનિકેશન અને સ્પીચ મેનેજમેન્ટ’ વિષય પર મેડિકલ દૃષ્ટિકોણથી ભાષણ આપવાનું હતું જે તેમના વ્યવસાયિક જીવનમાં ઉપયોગી થાય.

એના પહેલાંના દિવસે, જ્યારે મેં મારી દીકરીઓને કહ્યું કે હું સવારના સમયે કોલેજમાં યુવતીઓને સંબોધવા જઈ રહી છું, ત્યારે મારી નાની દીકરીએ તરત કહ્યું, ‘મમ્મી, વધારે ટેકનિકલ વાતો ના કરશો, મેડિકલ ભાષા ટાળજો, જેમ તમે અમને વાત કરો છો, તેમ સરળતાથી વાત કરો. એમને આશા આપો કે જો તેઓ બેઝિક કમ્યુનિકેશન શીખી લે તો ઘણું શક્ય બને.’

આ એક ટિપ્પણીએ મારો અભિગમ બદલ્યો. એ દિવસે જ્યારે હું એ સ્ટુડેન્ટ્સને મળવા ગઈ, ત્યારે મેં એમને મારી દીકરીઓ સમજીને વાત કરી.

એ 50 છાત્રાઓમાંથી બે યુવતીઓ ખૂબ જ આત્મવિશ્વાસ સાથે પાસે આવીને પ્રશ્ન પુછ્યા. એકે મને કહ્યું કે સંવાદમાં શારીરિક, માનસિક, માનવજાતીય, ભાવનાત્મક અને આધ્યાત્મિક પાયાં હોય છે. મારી પાસે ઘણાં સપનાં છે, પણ મને સમજાતું નથી કે આ બધા પાસાંઓને હું કેવી રીતે સંતુલિત રાખી શકું.? તેના પ્રશ્નનો જવાબ આપતાં મે કહ્યું કે, ઘણીવાર જીવનમાં પૈસા અને નામના પાછળ દોડતા આપણે કુટુંબ જેવી મૂલ્યવાન બાબતોને અવગણીએ છીએ. મહેનત કરવી યોગ્ય છે, પણ તમારી પ્રાથમિકતાઓ સાથે ક્યારેય સંજોગો કરશો નહીં. તમે જે કરો તેમાં લવચીકતા રાખો, જેથી તમે દુઃખી ન થાઓ. રોજ સપનાં જોવું અને આશાવાદી બનવું મુશ્કેલ છે, પણ પ્રેમભર્યા સંબંધો અને પરિવાર સાથેનો સહારો એ પણ એટલોજ મહત્વનો છે.

બીજી  છોકરીએ મને કહ્યું કે, મારી ઉંમર ઓછી છે, પણ હમણાંથી જ મમ્મી-પપ્પાના આરોગ્યની ચિંતા અને અનેક મુશ્કેલીઓ જોઈ છે. હવે તો આગળ કેમ સંભાળું, એ પણ સમજાતું નથી. હું સ્મિત સાથે બોલી કે, તમે આટલી નાની ઉંમરે મુશ્કેલીઓને પાર કરી શકો છો, એ જ સાબિત કરે છે કે તમારી અંદર મુશ્કેલીઓનો સામનો કરવાની શક્તિ છે. ભગવાનની કૃપા તમારા પર છે—તમારા દરેક સપનાંઓને તમે ખૂબ ગ્રેસફુલ રીતે સાકાર કરી શકશો. આ વાત વખતે મને ભગવાન શ્રીકૃષ્ણના અષ્ટસખા સૂરદાસજીની યાદ આવી હતી. તેઓ દ્રષ્ટિહીન હતા, પણ કૃષ્ણના પરમ ભક્ત હતા. એક વખત તેઓ ભજનમાં મગ્ન હતા અને કૂવામાં પડી ગયા. ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે પોતાની ધોતીએનો ટુકડો ફાડી સૂરદાસજી માટે નીચે લટકાવ્યો.

ત્યારે સૂરદાસજી શ્રીકૃષ્ણને પૂછે છે કે, મને તમારી ધોતી શા માટે આપી? તમારા દર્શન અને હાજરી જ મારા માટે પૂરતી છે. એ જ મારી આશા છે. મને બીજું કંઈ જોઈએ નહીં. આવી ભક્તિ અને આશાવાદ આપણા માટે પ્રેરણારૂપ છે.

જીવનનો સત્ય એ છે કે જો તમે વિશ્વાસ રાખો, તો તમે દરરોજ નવી આશા સાથે જાગી શકો છો. એ આશા તમને તમારી ક્ષમતાઓનો વિકાસ કરાવશે, અને જે કાર્યમાં તમારું મન છે તેમાં આનંદ આપશે. એવું કરવાથી તમે તમારા નજીકના લોકો માટે પણ ખુશી ફેલાવી શકશો.

આ બધું વાંચતાં સરળ વાત યાદ આવે છે કાચબો અને સસલું. સસલું ઝડપી હતું, પણ કાચબાનો ઉદ્દેશ સ્પષ્ટ હતો કે તેને રેસ પૂરી કરવી હતી. કાચબાએ ધીરજ અને આશા સાથે જીત મેળવી. એક મોટી વાત કહ્યા વગર પણ, તેણે બધાને શીખવાડ્યું કે ધીમા અને સ્થિર પણ બનીને સફળતા મેળવી શકાય છે.