અપેક્ષાઓથી પર થઈને જીવવું...
અપેક્ષાઓથી પર થઈને જીવવું... આ સુંદર સૃષ્ટિમાં શ્વાસ લેતી હું એક સામાન્ય નારી છું, જેની પાસે જીવન જીવવા માટે બધું જ ઉપલબ્ધ છે. ઉજાસ આપવા સૂર્ય છે, અંધકારને હરવા ચંદ્ર છે અને ચમકતા શીખવવા આકાશમાં તારલા છે. પ્રકૃતિ મને જીવવા માટે અન્ન આપે છે અને મારો દરેક શ્વાસ શુદ્ધ હવાથી ધબકતો રહે છે. ઈશ્વર પરની શ્રદ્ધા મને આંતરિક શક્તિ આપે છે. માતા-પિતાના આશીર્વાદ અને માર્ગદર્શન છે, તો પરિવાર અને મિત્રોનો બિનશરતી પ્રેમ છે. કુદરતનું આ સૌંદર્ય મને અહેસાસ કરાવે છે કે બ્રહ્માંડમાં મારું અસ્તિત્વ છે. એક મનુષ્ય તરીકે મારી પાસે વિચારવા, શીખવા અને સ્વજનો માટે કંઈક કરી છૂટવાની બુદ્ધિ છે. પરંતુ, જરા થોભીને વિચારીએ કે છેલ્લે ક્યારે આપણે આ કૃતજ્ઞતા અને સંતોષનો સાચો અનુભવ કર્યો હતો? માનવ સભ્યતાની શરૂઆતથી જ આપણી પાસે ઘણું બધું હોવા છતાં, આપણે હંમેશાં કશુંક ખૂટતું હોવાની શોધમાં દોડતા રહ્યા છીએ. પરિવાર, સંપત્તિ અને કીર્તિ હોવા છતાં મનનો એક ખૂણો ખાલી જ લાગે છે. સમયની સાથે આપણી અપેક્ષાઓ માત્ર બીજાઓ પાસેથી જ નહીં, પરંતુ આપણી જાત પાસેથી પણ વધતી જાય છે. હમણાં જ એક સેવાકાર્ય અંતર્ગત, અમે ૧૫ દિવ્યાંગ બાળકોને તેમની જરૂર...